خرید بک لینک

روزنامۀ وال ستریت ژورنال یک مقالۀ زلمی خلیلزاد، سفیر پیشین امریکا در افغانستان را نشر کرده است.

وال ستریت ژورنال

در این مقاله آمده است، در پالیسی خارجی گاهی فرصت طلایی پیش میآید و این زمانی است که برای رسیدن به یک هدف مهم، روزنۀ کوچک امید باز میشود.

اما در ادامه آمده است، اکثراً فرصت طلایی با یک چشم به هم زدن از دست میرود و زمانی اهمیت پیدا میکند که پالیسی سازان درک کنند که فرصت را از دست داده اند.

آقای خلیلزاد نوشته است، بر اساس بحث های که در روز های اخیر با رئیس جمهور افغانستان و دیگر مقام های حکومت افغانستان داشته، گمان میکند که با کشته شدن ملا اختر منصور، رهبر پیشین طالبان، یک فرصت طلایی به دست آمد.

منصور در یک حمله طیارۀ بی پیلوت امریکایی در ۲۱ می در پاکستان کشته شد.

آقای خلیلزاد باور دارد که در نتیجه این رویداد، سرانجام همکاری پاکستان برای جلوگیری از پشتیبانی از گروه های تروریستی طالبان و شبکه حقانی یقینی شد.

نویسندۀ مطلب نوشته است، برای اثرگذاری این حادثه بالای سیاست پاکستان، امریکا و افغانستان باید حالا دیگر اقدامات را در ارتباط به کشته شدن منصور در پاکستان انجام بدهند، از جمله افزایش فشار ها بر اسلام آباد.

به باور زلمی خلیلزاد، در غیر اینصورت، فرصت موجود از دست خواهد رفت.

آقای خلیلزاد نوشته است، این چنین فرصت ها در گذشته هم از دست رفته است.

او مینویسد، تهاجم سال ۲۰۰۱ امریکا بر افغانستان و سقوط کردن رژیم طالبان، فرصت طلایی دیگری بود که میتوانست قطع روابط پاکستان و طالبان را یقینی بسازد.

به نوشتۀ آقای خلیلزاد، از آن زمان تا ۲۰۰۴ که افغانها با شرکت در انتخابات، حامد کرزی را به عنوان رئیس جمهور شان برگزیدند، حیثیت و اعتبار امریکا به اوج خود رسیده بود.

در ادامه آمده که پس از چشم پوشی امریکا از نشانه های ابتدایی در بارۀ پناه دادن برای طالبان در پاکستان و اقدام نکردن امریکا در این مورد، واشنگتن این فرصت را از دست داد.

نشنل انترست

نشریه نشنل انترست به افتتاح بند سلما به کمک مالی هند در افغانستان و همچنان تلاش های امریکا در بخش بازسازی افغانستان توجه کرده است.

نشریه مینویسد، با تطبیق پروژه بند سلما، دو منفعت به مردم میرسد، آب و برق، تسهیلاتی که به نوشتۀ نشنل انترست میلیون ها افغان نیازمندش هستند.

نشنل انترست نوشته است، درسی را که ما از افتتاح بند سلما میآموزیم اینست که در بخش کمک های انکشافی چقدر در مسیر نادرست حرکت کرده ایم.

نویسندۀ مطلب در ادامه مینویسد: ما هم میخواستیم که در افغانستان بند های را بسازیم.

مقاله نویس نوشته است: حالا برای ایجاد دیموکراسی تلاش میکنیم و برای دیگران در بخش های حقوق بشر، برابری جنسیتی و آزادی بیان آموزش میدهیم.

نویسندهء مطلب نوشته است، ما حالا به صادر کننده های اینها مبدل شده ایم که محسوس نیست.

برچسب: نویسنده: کاوه محمدزادگان تاريخ: پنجشنبه 20 خرداد 1395 ساعت: 13:02

صفحه بندی