محی الدین ۱۸ ساله تمام آرزو هایش را با خود به خاک برد

بیشتر قربانیان حمله انتحاری که روز پنجشنبه در برابر کاروان افسران اکادمی پولیس انجام شد، نان آوران خانواده های شان بودند.

محی الدین که یکی از این افسران بود هژده بهار عمرش را گذشتانده بود.

پدر این جوان میگوید پسرش آرزو داشت با پایان آموزشهای نظامی، شامل کار شود و نیاز های خانواده اش را فراهم سازد.

پدر برای مادرم بگویید که تا یک ساعت دیگر به خانه می رسم، این جمله را محی الدین در تماس تلیفونی به پدرش گفته بود.

عید بهانهیی بود که محی الدین به دیدار خانوادهاش به کابل بیاید، اماپیکر نیمه سوخته اش را برای خانوادهاش بردند و بجای تجلیل از عید در خانه اش گلیم ماتم را پهن کردند.

نوریه خواهر بزرگ محی الدین میگوید: برادرش هژده سال داشت، سند فراغت از اکادمی پولیس میدان وردک را تازه بدست آورده بود و از نان آوران خانوادهاش بود.

وی گفت:

"به یک آرزو رفته بود که درس بخواند اما به وظیفه نرسید در راه جوانمرگ شد. محی الدین کباب شده بود خداوند این درد را به کافر و مسلمان نشان ندهد. از طرف خودشان کشته شدند هم صنفی هایش گفتن که شش نفر نابلد در موتر شان بودند وقتی که این افراد پایین شدند موتر انفجار کرد. هژده ساله بود گفته بود به رخصتی میاید خانه خبر نداشت که به همیش میرود."

محی الدین پس از پایان آموزشهای نظامی در اکادمی پولیس میدان وردک، روز پنجشنبه هنگامی که میخواست به کابل بیاید آماج حمله انتحاری قرار گرفت و همراه با دهها تن از هم قطارانش جان باخت.

فریبا خواهر دیگر این نوجوان که اشکهایش خشکیده میگوید: هنوز چشم به راه برادرش است و انتظار دارد لبخند برادرش را ببیند.

وی گفت:

"حالا پدر و مادر هر دو مو سفید شدند، مادر را شفاخانه بردند. این چقسم دولت است؟ محی الدین توته توته شده بود سوخته بود."

وزارت داخله افغانستان گفته است که حمله در قلعه حیدرخان ولسوالی پغمان توسط دو انتحار کننده صورت گرفت، اولی مواد انفجاری همراهش را منفجر ساخت و حمله کننده دومی موتر مملو از مواد انفجاری را.

به گفته وزارت داخله دراین رویداد ۳۲ پولیس کشته و ۷۹ تن دیگر زخم برداشتند.

مادر داغ دیده محی الدین در اندوه پسرش در حالت بیهوشی در یکی از شفاخانه های کابل به سر میبرد.

پدر این جوان میگوید، پسرش آرزوهای بسیاری را با خود به خاک برد.

این پدر داغ دیده میگوید: لحظات پیش از کشته شدن، محی الدین با وی در تماس بود و برای دیدار خانوادهاش لحظه شماری میکرد.

وی گفت: پس از آنکه از این رویداد مرگبار آگاه شد به جستجوی پسر جوانش راهی شفاخانه گردید.

پدر محی الدین

وی گفت:

"چطور کنیم این زندگی دگه چه برای ما به درد میخورد؟ این دردی است که پروردگار میداند دگه چه بگویم؟ به دروغ میگویند ۳۰ نفر کشته شده در حالیکه ۵۰ نفر یکجا کشته شدند. در شفاخانه ها و مرده خانه میگشتم تا پسرم را یافتم."

اما این تنها خانواده محی الدین هژده ساله نیست که در غم این نوجوان اشک میریزند بلکه دهها خانواده دیگر نیز جوانان مانند او را از دست دادند خانه های شان به ماتم سرا مبدل گردید.

اعضای خانواده محی الدین و قربانیان دیگر رویداد خونین روز پنجشنبه از حکومت بخصوص از رئیس جمهور میخواهند که چگونگی این حادثه را با جدیت کامل پیگیری کرده و در صورت غفلت وظیفوی مسئولان، آنان را مجازات و زندانی کند.

گزارش: نظیفه محبوبی